Vandaag fietsdag 4 naar Cesana Torino. Harry heeft slecht nieuws, zijn computer is stuk. Geen stukjes meer dus. Tweede pech, ik ben de pineut om te schrijven, verloren van in drie ronden van Arne. Hij heeft een stuk in de bus gezeten en toch niet bereid deze zware klus van mij over te nemen. Verder weer de een aantal technische ongemakken, Harry heeft toch weer een toptijd. Zelfs Arre krijgt de kriebels en sleutelt er met Harry samen lustig op los. We zijn allemaal gezond aangekomen, hebben de Sestriere overwonnen, weer een klim van 1700 hoogtemeters achter de kiezen. Zelf het laatste stuk van de klim (van 1000 naaar 2050 meter) achteraan gereden in het prettige gezelschap van Arre (gangmaker) Willem en Harry (hekkensluiter). Om 16.45 uur binnen, ons favoriete Italiaanse bier wordt geserveerd, eentje drinkt cola, misschien daarover morgen meer. We hebben de rustdag redelijk doorstaan.

Verder nog een positief verhaal over Saluzzo, gisterenmiddag diverse diepe slapen uitgevoerd door de Bello,s, twee waren er fietsen en eentje zat naar de Alpen in de verte te staren. Saai hetzelfde restaurant gekozen, nieuw menu en lekker buiten gezeten. Perfect, ook het hotel, hoewel het ontbijtbuffet een speciale luxe invulling heeft, het wordt uitgeserveerd. Twee twijfelende Italianen over hun favoriete kaasjes, brengt een hongerige Bello al snel tot wanhoop. Verder: perfecte locatie.

Nu een driegeneraties hotel, beetje overdonderd door het lawaai van de Bello,s maar zeer inlevend en vriendelijk, benieuwd naar het avondeten. Op de vraag of ze een computer beschikbaar hebben, een kwartier bezig geweeest een oud bakbeest op  te starten, niet gelukt. Zit nu in de receptie en maak gebruik van het versleten Italiaanse toetsenbord. Ook hier weer dus bijzondere belevenissen.

Dag 3 GBBT2022

Hier is eindelijk het langverwachte verslag van dag 3 van de GBBT2022: Guillestre (Fr.) – Saluzzo (I) en het eerste deel van de rustdag.

Na onze stevige tweede etappe van gisteren (volgens de kenners ongeveer net zo zwaar als de openingsrit van zaterdag) werden we bij aankomst in hotel le Catinat Fleuri in Guillestre verwend met een heerlijk koud biertje onder de berkenbomen in de tuin. Daarna opfrissen, een heerlijke maaltijd met ouderwetse varkenspoot en een afzakkertje op het terras. Rond 22.30u zoeken we het bed op. `s Morgens worden  we opnieuw verwend met een heerlijk ontbijt met croissants, yoghurt, Muesly en vooral veel fruit. En dat laatste (vooral het vocht) is niet onbelangrijk voor de Bello’s. De bidons worden gevuld, de fietsen gecontroleerd en klokslag 8.30u vertrekken we. Vandaag het hoogte punt van de GBBT2022: een col van 2750m. en ruim 2000 hm. 40 km klimmen naar de col d`Agnel (of Agnello volgens de Italianen, hoe dan ook in beide gevallen betekent dit ‘schaap’) en vervolgens 70 km afdalen naar Saluzzo. Hoe eenvoudig kan het zijn.

De praktijk bleek echter weerbarstiger.

Rustig klimmend langs de rivier de Guil genieten we van de prachtige kloof en mooie vergezichten. Helaas niet voor iedereen genieten. Roel blijkt problemen te hebben met zijn fiets. Onze steun en toeverlaat Harrie lost dit in het  bijzijn van achterrijder Arre, zoals gewoonlijk op. Even daarna rijd ik op een scherpe steen. Een scheur in mijn gloednieuwe achterband. Ook dat lossen we op. Helaas is Theo wel opgeroepen, maar niet afgemeld en dus moet hij zoeken, draaien en keren in de kleine ruimte. Ondanks dit communicatieprobleempje bereiken we na 21 km. de afgesproken koffieplek en zijn we weer compleet. De volgende 20 km op weg naar de top is andere koek. Stijgingspercentages die er niet om liegen en dat zonder enige rust. Onderweg fysieke tegenvallers voor Arne en Willem, die om  beurten gebruik maken van de bijrijdersplaats in de bus om even op adem te komen. Ondertussen blijft het fietsen met een dubbel gevoel: zwoegend naar de oneindig ver weg lijkende de top, ondertussen genieten van prachtige vergezichten én niet te vergeten de versnaperingen die Theo ons onderweg aanbiedt.

Rond het middaguur zijn we allemaal aangekomen bij de refuge d’Agnel, zo’n 200 hm onder de top en kunnen we een beetje bijkomen. De meesten zijn heel rustig, een combinatie van vermoeidheid en iets beperktere zuurstof op deze hoogte. Geduldig wachten we op ons omelet en kunnen we de laatste meters omhoog gaan afleggen: 2km stijgen met 200hm. Opnieuw een aanslag op onze conditie, maar de beloning is natuurlijk fantastisch: los van de persoonlijke fysieke overwinningen worden we op de top getrakteerd op een fenomenaal uitzicht, zowel naar de Franse als naar de Italiaanse kant. Na de onvermijdelijke groepsfoto die ongetwijfeld binnenkort op menige schoorsteenmantel zal staan pronken, storten we ons op de ‘afzink’. De snelle jongens gaan al vlot voorop, gevolgd door de iets rustigere dalers. Afspraak: we verzamelen aan de voet van de berg in het dorpje Casteldelfino. Maar Casteldelfino is langgerekt. Harrie staat voorbij het dorp op een handige verzamelplek. De andere Bello’s komen verspreid in de tijd vooraan in het dorp bij elkaar en gaan ook op zoek naar een plekje. Meteen een handige gelegenheid om een drankje te doen. Theo is met de bus ook afgedaald en is ook op zoek naar ons. Uiteindelijk hebben we Harrie getraceerd en opgezocht, echter, Theo niet in de communicatie meegenomen. En tot onze spijt constateren we achteraf dat dat laatste niet voor het eerst misloopt. Daarnaast ook het misverstand of we enkel zouden verzamelen of ook meteen een terrasje zouden bezoeken. Een leermoment waar we hopelijk in de komende dagen en verder nog tot in lengte van dagen ons voordeel mee doen. Uiteindelijk komen we we keurig bij elkaar op een terrasje enkele dorpjes verder.

De rest van de kilometers zijn redelijk vals plat, aflopend naar Saluzzo. We vertrekken ‘en groupe’ met alsmaar slechter wordend asfalt, een alsmaar drukker wordend spitsverkeer en met een snelheid die regelmatig dichter bij de 40 dan 30 km/h. ligt. De Bello’s ruiken de stal en dan steekt dit fenomeen (volgens sommigen, zoals gewoonlijk) de kop op. Menige Italiaan wil naar huis, en besluit dan toch maar op zijn Italiaans de 2 rijen dik rijdende Bello-meute links te passeren. Niet altijd even veilig.

In de loop van dit deel van de tocht meldt Frank zich bij Theo met een vastgelopen achterwiel. De laatste tegenvaller van deze dag overkwam Arre. Op onverklaarbare wijze raakte zijn Garmin los van het stuur en verdween met een sierlijke  bocht in de berm. En ondanks de niet geringe afmeting van dit apparaat én de deskundige zoekstrategie van Arre, Harrie en Theo leek de Garmin van de aardbodem verdwenen. Helaas zal dit tot een onvermijdelijke verzekeringskwestie leiden.

Het toefje van de klimdag bestond uit een lekker klimmetje van ca 4 km met als hoogtepunt een doortochtje door een dorpje waar we een helling van een meter of 50 moesten nemen, met een stijgingspercentage van ruim meer dan 20%. Kortom, had je de versnelling goed staan, voldoende moed en reserve-energie dan lukte het om deze verrassing van Ferry te bedwingen. Anders was het lopen geblazen en genieten van deze prachtige middeleeuwse entourage. Theo was verstandig en heeft deze helling met zijn 6 m. lange bus maar niet genomen en met een manouvreerruimte van ca 7 m. de bus gekeerd en de alternatieve route genomen.

Moe, vol met wisselende ervaringen, maar vooral heel tevreden, komen we tegen zessen aan bij een prachtige agriturismo aan de rand van Saluzzo. Een gigantische carré-boerderij, voorzien van een koele entree, frisse, mooie kamers én ….  nog koeler bier in de koeling. Rocus belt het restaurant in Saluzzo met de mededeling dat we iets langer van ons biertje willen genieten en een half uurtje later komen.

Rocus blijkt culinaire voelsprieten te hebben en heeft ook vandaag weer een mooi plekje gevonden. Tot spijt van een enkeling niet op het terras, maar daar bleek het eten niet minder van te worden. Kalfsvlees, gnocchi, kaas en een lekker toetje smaakten voortreffelijk.

Ondertussen werden Rocus en Ferry, de onvolprezen GBBT-Bello’s van het eerste tot en met het laatste uur, op verzoek van onze preases (hoever reikt de inlvloed van deze persoon eigenlijk?) in het zonnetje gezet en deze gebeurtenis met mooie woorden van Arre en onder het genot van bubbels opgeluisterd.

Gedurende de maaltijd passeerde zoals gewoonlijk de dag de revue en kwamen de nodige zinnige en ook minder zinnige onderwerpen aan de orde. De meningen liepen niet altijd synchroon, maar konden in nagenoeg alle gevallen goed besproken worden. Samenvattend verwoordde Theo dit kort en bondig met de afkoring CIOS: Communiceren, Informeren, Organiseren en Samenwerken. Een mooie richtlijn om mee verder te kunnen.

Na een  laatste borrel op het binnenterras van ons verblijf zochten we moe en voldaan ons bedje op. Morgenvroeg uitslapen.

 

Uitslapen zit niet in de aard van de Bello’s. Rond 8.00u zitten de meesten alweer aan een heerlijk ontbijtje in de ochtendzon. En de bediening is perfect. Nadat je je bordje aan het buffet hebt laten volladen, kun je vanaf je plekje op het terrras aanvullende drankjes bestellen. Ze worden keurig geserveerd.

Vrij snel na het ontbijt komen de fietsen tevoorschijn. Harrie is helemaal in zijn element. Hij geeft advies en schroomt niet om zelf zijn handen vuil te maken: samen met Frank het achterwiel helemaal uit elkaar en herstellen, het wiel van Willem gaat ook uit elkaar en wordt aan een grondige inspectie en onderhoudsbeurt onderworpen, de versnelling van Jan zijn fiets wordt bijgesteld, Roel zijn schakelsysteem en ketting wordt onderhanden genomen, daarna inspectie van Pieter zijn fiets.  Ondertussen wordt Arre zijn rudimentaire Garmin-steun losgeschroefd en opgeborgen (verwerkingsproces  noemen ze dat). En al die tijd is ook Arne driftig in de weer met vervangen en afstellen van remblokjes en andere belangrijke onderdelen van zijn fiets. Frank en Jan rijden naar de stad om de fiets te testen en nieuwe reserveonderdelen te komen. Kortom, de andere gasten kunnen genieten van een pop-up fietsenwerkplaats op het gazon. Of ze dat ook echt deden moeten we nog eens navragen.

Alsof dat voor Harrie nog niet genoeg is gaat hij (op het heetst van de dag!) nog een lekker stukje fietsen met Theo. Kan Theo de Italiaanse sfeer ook op de fiets opsnuiven en Harrie blijft lekker in het ritme.

Rond de middag gaat het grootste deel van de groep wandelend de omgeving en de stad verkennen.

Het vervolg van deze dag zal bestaan uit lunch, lekker niksen en diner in Italiaanse sfeer. De rest staat in de sterren geschreven en zal wellicht morgen nog even kort de revue passeren.

Vandaag de tweede etappe van naar eerder hoorden we dat het 20% eenvoudige was dan gisteren maar daar bleek achteraf helemaal niks van te kloppen. We hebben maar vier echte klimmen tussen 300 en 500 hoogtemeters gehad en die waren toch behoorlijk pittig , vooral de vierde die aangekondigd was als een gemiddelde stijging van 5% bleek bij nader inzien 8% te zijn en dat was nog tamelijk heftig in ieder geval van mij

Verder hadden we een fantastische koffiepauze met gebak en koffie, heerlijk in een dorpje waar het druk was op straat en hebben we een lunch gehad aan het lac de Serre-Poncon helaas zonder bomen maar wel met heel veel lekkere dingen van Theo. Nu zitten we aan het bier. Verder zijn er geen bijzonderheden te melden, behalve schitterend weer, een frisse start 15 graden, op het hoogtepunt van de dag 27 graden. We zijn om 8:30 vertrokken en om half zes waren we binnen. Dus het is een behoorlijk pittige dag geweest en nu ga ik dadelijk douchen en dan gaan we lekker eten ergens hier in de buurt . We zitten op 1000 meter boven zeeniveau trouwens net als afgelopen nacht. Totaal 101 km, rijtijd 6:04h, 2350 hoogtemeters

GBBT 2022, Eerste dag.

Grenoble – St Bonnet en Champsaur

Nadat gisteravond Ferry ons de route van vandaag uit de doeken heeft gedaan tijdens een uitstekend diner, niet ver van ons Ibis hotel, gaat vandaag de tocht van start. Om half acht treffen we elkaar bij het uitgebreide ontbijt om om half negen klaar te staan voor vertrek. Licht zenuwachtig haalt iedereen z’n fiets uit de kelder en controleert of alles voor de eerste dag op orde is. Sommige Garmins doen nog niet helemaal wat ze moeten doen (of het is hun eigenaar die nog niet precies weet welk menu moet worden geopend om de route – die iedereen behalve Jan – inmiddels op zijn stuur heeft, ook zichtbaar te krijgen). Theo krijgt de krap in geparkeerde bus netjes van de parkeerplaats op straat, bagage is ingeladen, een laatste foto en dan gaan we echt.  Kilometers door Grenoble. Brede straten, aparte fietsstroken en hoge gebouwen. Langzaam verdwijnt de stad en rijden we het glooiende en toch nog vrij groene landschap in. 15 beklimmingen wachten op ons. Ferry heeft een prachtige route gemaakt met vele afslagen, die vrijwel niet gemist worden dankzij de navigatie. Hekkesluiter Frank kwijt zich van zijn taak en rijdt met wisselende Bello’s als laatste omhoog. Naarmate we hoger komen worden de uitzichten steeds mooier en grootser. Het weer is ons heel goed gezind. Ruim 20 graden, wisselend zon en wolken en daar waar er wind is ruim in de rug. De koffiestop is gepland na 47 kilometer. Het is de enige uitspanning op dit moment op de route. Ze zijn geopend dus alle fietsen worden neergezet. Op de vraag of ze 11 koffie kunnen verzorgen komt een ontkennend antwoord. Er is geen elektriciteit en ook het serveren van andere versnaperingen behoort niet tot de mogelijkheden, omdat alle aandacht uit moet gaan naar het herstel van de elektriciteit. Manhaftig wordt deze teleurstelling door eenieder geincasseerd. Het is niet altijd feest, zelfs niet bij de GBBT. De stop geeft wel de gelegenheid om, zoals is afgesproken te dobbelen voor het schrijven van het dagelijkse verslag. Pieter en ik gooien 6 . Bij de tweede worp “win” ik tot groot genoegen van Pieter (die – veel later – bij aankomst in ons hotel herhaaldelijk zal vragen of het verslag al klaar is). Vooralsnog voorziet Theo ons bij gebrek aan koffie van de nodige versterkingen uit de bus, waarna wij onze tocht vervolgen. De route blijft prachtig. Al het klimmen en dalen laat zich echter niet goed beschrijven. Telkens kleine weggetjes, dorpjes en nauwelijks auto’s. Theo heeft rond een uur of een voor ons een prachtige lunchplek gevonden in een afdaling nabij een weitje met schitterend uitzicht. Hij verwent ons onder andere met pannenkoeken , stokbrood, yoghurt, drop, stroopwafels, jus d’orange, oploskoffie (die Arne met vooruitziende blik heeft meegenomen), bananen en sinaasappels. De stemming is nog opperbest ondanks het feit dat dat fiets van Willem rare geluiden maakt in de afdaling en de oorzaak daarvan nog niet is gevonden. Op een later moment zal Harry (wie anders) het probleem natuurlijk oplossen.  Rocus zijn gekneusde ribbenkas geeft hem ook nog wat klimproblemen maar daar hoor je hem niet over piepen. Pas bij navragen is bij bereid hier iets over te vertellen. Misschien vanavond toch iets tegen de pijn om een goede nachtrust te bewerkstelligen. Na de lunch schiet op een moment Frank mij voorbij. Hij meldt zijn hekkesluiters taak tijdelijk te hebben overgedragen aan Roel. Zo lang zo langzaam klimmen lukte hem niet meer en op deze manier heeft hij hiervoor een oplossing gevonden. Na rond de honderd kilometer komt het einde van de eerste etappe in zicht maar niet nadat ik zie dat de route mij over een klein stijl weggetje leidt. De laatste klim. Het begin is onverhard en steenachtig. Ferry heeft zich echter over de route gebogen dus ik verwacht dat er snel wel weer wat asfalt zal komen. Dat blijkt niet het geval. Gedurende 2 kilometer rijdt ik over een stenig pad met forse stijging. Opdoemende struikrovers hadden hier niet misstaan. Als halverwege de telefoon gaat, vraagt Harry of ik inderdaad het “onmogelijke” weggetje ben ingegaan. Beneden staan op dat moment de andere Bello’s, die hebben besloten een wat beter begaanbare route te nemen. Afgesproken wordt dat ik doorrijd totdat ik weer op een weg kom in de bewoonde wereld. En inderdaad ontmoeten we elkaar daar weer en is het gezelschap compleet. Ons hotel is vlakbij. Direct na aankomst schaart iedereen zich rond een tafel in de tuin en worden de halve liters bier besteld. Na het douchen, de was en nog een drankje is het tijd voor het diner. Tevoren wordt echter de her en der te drogen gehangen fietskleding nog netjes op de waslijn achter het hotel “gedirigeerd” na vriendelijk maar duidelijk verzoek van de uitbaatster. Het diner is heerlijk en geheel locaal; charcuterie, frommage, verse spinazie in kaas en locale aardappel-kaas gerechten. Locale wijn completeert het geheel. Ferry informeert ons over morgen (slechts 4 wat langere beklimmingen). Kort na het diner verdwijnt een aantal van de Bello’s naar hun kamers om nieuwe krachten op te doen voor de dag van morgen. Een klein gezelschap neemt nog 1 afzakkertje en dan is het ook voor hen – heel – mooi geweest!!

Zondag 14 augustus

 

Wie Pieter kent weet dat je nooit tevergeefs een beroep op hem doet. Wanneer je Pieter iets vraagt, zal hij zijn uiterste best doen om je vraag te beantwoorden en je te helpen. Dus als Pieter je iets vraagt, kun je dat met een beetje fatsoen ook niet weigeren. Er zijn veel vormen van vragen en taal is een machtig instrument. Wellicht vind ik het leuk om iets te schrijven over de tocht van zondag. Het is al heel lang geleden, volgens Pieter dat ik iets geschreven is. Ik kan de benieuwde Pieter niet teleurstellen, dat begrijpen alle Bello’s – en iedereen die Pieter kent overigens ook vast wel.

Het is nu dinsdagavond en veel van de GBBT22 rijders zijn vanavond te gast bij Arne die een pasta maaltijd serveert en zijn collectie klassieke racefietsen zal showen. Ook wordt de fitheid van de renners getest, zo heb ik begrepen. De inzet van Arne kennende en het enthousiasme van de Bello’s, wordt het een hele mooie avond en een prachtige aftrap voor de GBBT naar Grenoble.

Maar even terug naar Zondag. Dat was het: zo’n dag. Ik had de moed op tijd op te staan en richting Spar te rijden om de mooie, vooraf aangekondigde, route nar Diepenheim en terug mee te fietsen. Aangekomen bij de supermarkt staan Ferry, Pieter, Roel en Jan klaar om als kwintetpeloton de warme ochtend in te rijden. Heen gaat het in straf tempo en onder leiding van Pieter en Ferry, die elkaar afwisselen, achter elkaar langs Brummen, Zutphen Warken, Almen en andere oorden naar Diepenheim. Wij fietsen over zo’n beetje alle klinkerweggetjes die de routemaster heeft kunnen vinden. De hardheid mag er best in zo vlak voor de Bello Bergenrit. Echt genieten van de landelijke paden.  Intussen krijgen we prestaties van Willem mee, die al ’s morgens vroeg virtueel een mooie Italiaanse top heeft bedwongen: Chapeau voor deze doorzetter. Klaarder dan dit wordt het niet voor de GBBT. Gemiddelde snelheid op de heenreis was bijna 28 per uur.

Wij genieten op een vroeg terras van koffie met appeltaart. Ik neem geen taart en dat zal ik later bezuren, want de brandstof blijkt hard nodig op de terugweg.

Zwiep, Barchem, Kranenburg. Dat ging al lastiger voor mij, maar ik weet het nog goed. Het begon met af en toe, maar steeds vaker moest de groep even op mij wachten. Rond Vorden ging bij mij het licht uit en een man met een zware hamer stond midden op de weg en heeft me vol op m’n kop getikt. Door de warmte en gebrek aan uithoudingsvermogen ben ik afgehaakt. Roel is met mij mee naar huis gereden, waarvoor mijn grote dank. De afloop zal ik je besparen, maar het was sportief gezien een diepte en hoogtepunt. Het echt tegen je eigen grens aanfietsen geeft je echt het gevoel dat je leeft. En in Dieren heb ik de bevestiging gekregen dat de meeste mensen deugen, want door de warmte bevangen zat ik op de grond binnen de bebouwde kom en een bewoonster gaf mij (en Roel die er monter bijstond) een waterijsje om af te koelen. De dag werd er nog iets warmer door! Voor de statistiek: ik reed 103 kilometer in een totale tijd van 3 uur 51 minuten.

Heel veel plezier voor de GBBT22 gangers! Maak er een weer een gedenkwaardige tocht van.